Wielrennen

Laat ik duidelijk zijn: er zijn heel wat goede, leuke en een beetje voorzichtige wielrenners1. Als je wielrent: ga er dan vooral van uit dat dit verhaal niet op jou van toepassing hoeft te zijn.

wielerwedstrijdMaar goed. Wat is het geval. 
Het liefst op mooie dagen, dagen dat àlle recreanten willen genieten van zon en natuur kom je overal grote groepen wielrenners tegen. Dat mag. Daar is bovendien op zich niets mis mee. Maar het wordt vervelend en gevaarlijk als zo’n groep zich

  • het liefst op smalle dijken en op idyllische weggetjes
  • met de blik op oneindig = met een waas voor de ogen
  • rochelend, spuwend, de weg afsnijdend en scheldend
  • zonder belletje en met doodsverachting

alle ruimte opeist.

Vervolg

Het kan zijn dat je deze situatie niet herkent of dat je er geen herinnering aan bewaart. Geen probleem, daar hebben wel meer mensen last van.
Maar ik kan je verzekeren dat dit gebeurt. Niet alleen hier, maar ook daar en overal, om met de Beatles te spreken2.

Bilocatie “ex imaginatio” 🙂

“Je hebt mensen en fietsbellen!” hoor je dan.
Als het zo eenvoudig lag was het probleem snel uit de wereld.

Neen, het gaat hier om een ziekte (nog niet bekend, maar ik ga hem aanmelden bij de bevoegde autoriteiten) die ik zou willen aanduiden met bilocatie “ex imaginatio” (bi = twee, locatie = plaats en imaginatio =  verbeelding).

Deze werkelijkheidsstoornis heeft vooral betrekking op sommige wielrenners. Zij zijn op hetzelfde moment op twee plaatsen  tegelijk aanwezig:

  • in werkelijkheid op de dijk, het leuke weggetje, het smalle fietspad en
  • in hun beleving in het peloton van de Tour de France, of misschien nog wel erger.

Sommigen lijken zelfs te denken dat de weg voor hen wordt vrijgehouden door motorfietsen, dat de tv hun prestaties uitzendt en dat de weg aan beide zijden vol staat met juichende fans.

Bilocatie3 is normaal gesproken aan heiligen voorbehouden.
Het ziektebeeld maakt duidelijk dat het hier juist géén heiligen betreft.

De problemen worden alleen maar groter naarmate de groep groter is. Op zeker moment neemt de groepsgeest het over en dan is het hek helemáál van de dam.

Leven en laten leven

Nu zul je denken: ach, leven en laten leven. Maar de aanleiding voor dit verhaal is een situatie die nog bizarder is dan hiervoor geschetst. Ik hoop niet dat het probleem zich vergroot tot wat ik vanochtend moest aanschouwen.

Zie voor je een lange sliert zwoegende, dampende lijven,  blik op oneindig of naar beneden. In ieder geval vooral niet rondkijken, genieten van de omgeving of uitkijken voor het andere verkeer.

So far, so good. Maar lees en huiver. Er reed een alfamannetje voorop, met een niet te definiëren toestel in de hand omhoog en met zijn hoofd naar de fietsers achter zich gedraaid.  Eigenlijk reed hij, helemaal gedraaid, achteruit. In die houding snauwde hij hen verwensingen,  bevelen, of was het de rondetijd ? toe. In een zucht was de groep voorbij, een geur van zweet en nog wat achter zich latend.
Een leider die achteruit kijkt en de groep die als een kip zonder kop volgt…. het zag er niet best uit.

Er vielen geen doden, althans niet onder de andere recreanten. Het enige slachtoffer was een vogeltje waarvan ik achteraf de naam niet meer kon vaststellen.

Het zal toch niet nóg erger worden?

 

Noot 1: Lesbisch, Homoseksueel, Biseksueel, Transgender, Intersekse conditie,  Queer, Aseksueel, Panseksueel, Cisgender; het is om het even wie er in casu fietsen. Meer : Metro
Noot: 2. Here and there and everywhere, The Beatles op het album Revolver
Noot 3. Bilocatie: de vermeende paranormale vaardigheid van een persoon om op twee verschillende plaatsen aanwezig te zijn. De christelijke traditie is rijk aan bilocatieverhalen die betrekking hebben op gelijktijdige aanwezigheid op verschillende plaatsen. Wikipedia

Inhoud
Stijl